پلی متاکریلیمید متخلخل (PMI) یک ماده فوم پلیمریزه شده با ساختار سلولی همسانگرد، کاملاً بسته، توزیع اندازه منافذ یکنواخت، چگالی کم، پایداری ابعادی عالی و خواص مکانیکی و در عین حال دارای دمای اعوجاج حرارتی بالا است. در عین حال، فوم PMI آسان برای پردازش، نسوز، غیر سمی و مقاوم در برابر غلظت های پایین محلول های اسید معدنی است. این ویژگی‌های عالی باعث می‌شود که فوم PMI معمولاً در ساختارهای ساندویچی از مواد کامپوزیتی استفاده شود که معمولاً در هوافضا، رادار، وسایل نقلیه پرسرعت، تجهیزات ورزشی و سایر زمینه‌ها یافت می‌شود. اگرچه در اوایل سال 1961 پیشنهاد شده است، اما هنوز مطالعات کمی در مورد هدایت حرارتی فوم PMI وجود دارد. از یک طرف، به دلیل اینکه تهیه فوم پیچیده است، هیچ روش آماده سازی بالغ و کاملی در چین وجود ندارد. از طرفی اکثر روش های اندازه گیری فعلی هدایت حرارتی مانند روش فلاش لیزری، روش سیم داغ و غیره برای مواد متخلخل مناسب نیستند و همچنین تحقیقات در مورد هدایت حرارتی فوم PMI را محدود می کنند. یک روش مناسب برای آزمایش هدایت حرارتی پلی متاکریلیمید متخلخل، روش جریان سنج حرارتی، رسانایی حرارتی HFM 436 است.

با توجه به نتایج اندازه گیری، هدایت حرارتی فوم متراکم PMI در محدوده دمای اتاق تا 100 درجه سانتی گراد بالاتر است و هدایت حرارتی فوم PMI با همان چگالی به صورت خطی با افزایش دما افزایش می یابد. به دلیل قطر منافذ زیاد نمونه، فاز جامد، فاز گاز و انتقال حرارت تشعشعی در ماده با افزایش دما افزایش می‌یابد که منجر به افزایش خطی هدایت حرارتی مؤثر فوم PMI با افزایش دما می‌شود. همچنین، به دلیل اندازه منافذ بزرگ، انتقال حرارت فاز گاز و انتقال حرارت تشعشع مستقل از چگالی هستند. بنابراین هدایت حرارتی موثر ماده متناسب با محتوای فاز جامد است که با افزایش چگالی منجر به افزایش هدایت حرارتی موثر نمونه می شود.